Soms wilde ik dat ik anders was. Dat ik, wanneer ik trek heb in iets lekkers, een wortel pak en die tevreden opknabbel bij een kopje thee of zomaar een boterham met kaas eet. Ik zou me denk ik echt goed voelen over mezelf en ‘in control’. Soms neem ik het me ook voor en koop ik een bos worteltjes of een komkommer die ik dan in sojasaus doop, maar na een halfuur voel ik alweer een knagende honger en eet ik toch maar koekjes.
Ook bewonder ik vrienden die op bezoek komen aan het eind van de middag en die dan tijdens borreltijd een wijntje afslaan onder de mededeling dat ze liever eerst wat fris drinken. Heel bijzonder vind ik dat en ik ben er nog niet over uit of ik jaloers ben of het gewoon dodelijk saai vind. Ik ben altijd blij als het borreltijd is want dan mag ik weer wijn drinken. En ja, daar hoort dan ook een versnapering bij. Ook bewonder ik mensen die tijdens de lunch alleen een salade eten of die het koekje bij de koffie kunnen laten liggen. Ik ben dat ook heel vaak van plan maar op het moment suprème denk ik; ach een zo’n koekje…
Veel mensen zal het verbazen als ik vertel dat ik echt niet altijd zin heb om te koken en ook niet altijd gezond wil eten. Dan halen wij friet of in het ergste geval pizza. Er schijnen mensen te zijn die dit nooit doen. Echt waar. Bij ons is dat nu ook afgelopen dat kan ik je wel vertellen. Ik heb namelijk een truc, daarover schreef ik al eerder. Een keer in de week maak ik deeg. Soms in de keukenmachine en soms, als ik zin en tijd heb, kneed ik het zelf. Het is een simpel deeg wat ik een uur op kamertemperatuur laat rijzen en waarna ik het in de koelkast zet en daar maximaal drie dagen laat staan. Op het moment dat ik geen zin heb om te koken, ervan uitgaande dat dat dus een keer in de drie dagen is, maak ik er pizza van. In de vriezer heb ik zakjes zelfgemaakte tomatensaus, beetje kaas, rucola en gorgonzola en klaar… En het is lekker!! Niet te geloven! En gezond(er). Echt daar kan geen worteltje of diepvriespizza tegenop!

lees de rest van dit bericht »

Er zijn zo van die dingen waarvan je vroeger overtuigd riep: dat ga ik later nooit doen!! En die dingen hadden heel vaak betrekking op je ouders. Bij mij in ieder geval. Als puber was het denk ik zo’n beetje mijn lijfspreuk. Mijn moeder beweert dat ik van mijn elfde tot mijn twintigste gepuberd heb dus dat moet ik dan heel vaak geroepen hebben en dat geeft gelijk ook wel aan hoe gezellig ik thuis was.
Maar goed, een van die dingen waar ik me aan irriteerde en dus van riep dat ik dat nooit ging doen, was het feit dat mijn moeder ‘s avonds de tafel al dekte voor het ontbijt van de volgende morgen. On-be-grij-pe-lijk vond ik dat. Ten eerste vond ik het al verschrikkelijk om met elkaar te moeten ontbijten (ik was berucht om mijn ochtendhumeur), maar waarom moest ik de avond ervoor al geconfronteerd worden met zoiets!
Maar ach nu, nu ben je ouder en inderdaad een ouder en heb je het druk en realiseer je je hoe verschrikkelijk lastig het kan zijn om ‘s ochtends kinderen op tijd de deur uit te krijgen. En toen betrapte ik me er ineens op dat ik speelde met het idee om ‘s avonds alvast de tafel te dekken. Helemaal niet zo’n gek idee… Ik schrok me rot, hoe ben ik hier aanbeland? Dit was niet de bedoeling, ik zou alles anders gaan doen! Wat zijn dit voor gedachten!
Ik vind dan ook dat ik me er tegen moet verzetten, je moet je nooit zomaar gewonnen geven, dat ben je aan jezelf verplicht. Ik wacht er dan denk ik ook mee tot onze zoon naar de basisschool gaat. Tot die tijd probeer ik de aandrang te onderdrukken en ga ik genieten van de ochtenden dat hij niet naar de crèche gaat en maken we van ieder ontbijt een feestje zonder van te voren de tafel te dekken. Bijvoorbeeld met dit stokbrood. Hoop ik dat hij zich dit later herinnert en niet het feit dat ik ‘s avonds de tafel al dekte.

lees de rest van dit bericht »

Mensen, ik word binnenkort veertig! Ja ik weet het, het is me niet aan te zien, dank je!
Maar toch is het zo.
Mensen vragen of ik het erg vind, veertig worden. Nou, eigenlijk niet. Je doet er niks aan en veertig is ook nog geen leeftijd om stil te staan bij de dingen die je nog had willen doen. Vrienden van mij zeiden: Nu zijn er dingen die je niet meer kunt bijvoorbeeld straaljagerpiloot worden. Nou, daar kan ik niet rouwig om zijn. Het leven is nog steeds de moeite waard. Natuurlijk zijn er wel dingen die ik had willen doen voor mijn veertigste maar die kunnen nog steeds zoals zelf croissants maken en mozzarella. Of…een suikerthermometer kopen.
Het is wel gek dat ik die nog steeds niet had. Het is echt zo’n ding waar een aura van moeilijkheid omheen hangt. Zit je lekker in een kookboek te lezen, zie je een mooi recept dat je meteen wilt gaan maken: ‘oh nee, suikerthermometer, snel doorbladeren!’
Maar nu heb ik er op de valreep een gekocht, nadat ik in drie winkels voor een leegverkocht schap stond (worden er meer mensen binnenkort veertig?). Kan ik in ieder geval zeggen: ‘gelukkig heb ik voor mijn veertigste verjaardag nog iets gedaan wat ik altijd had willen doen namelijk iets maken waar je een suikerthermometer voor nodig hebt.’.. En dat werden dus marshmallows.

lees de rest van dit bericht »

Hoera, mijn starter Guillaume wordt komende week twee jaar! Lekker belangrijk zou je denken, maar ik vind het een hele prestatie aangezien je dat beestje toch behoorlijk in de gaten moet houden! Als je dagelijks bakt moet je ‘m dagelijks voeden en als je niet dagelijks bakt en je starter woont in je keuken dan moet je hem, zeker bij warm weer, ook dagelijks te eten geven anders gaat hij stinken en daarna dood. Het eten geven is zo gebeurd, maar echt zo’n klusje wat je almaar uitstelt of over het hoofd ziet. En je moet eigenlijk altijd een voorraadje bloem in huis hebben. Het kan dus weleens zo zijn dat je starter dagen geen eten krijgt. Verwaarlozen kan, mits met mate.
In de vakantie hoef je hem daarentegen niet aan een boom te binden maar zet je hem gewoon met wat extra water en bloem in de koelkast, dat is dan weer een makkie.
Je hebt stellen met een kinderwens die eerst een hond proberen voor ze aan een kind willen beginnen, ik zeg neem een zuurdesemstarter in huis, lukt het je hem twee jaar in leven te houden dan kun je met een gerust hart aan een kind gaan denken.

lees de rest van dit bericht »

Er zijn weken dat ik nauwelijks zuurdesembrood bak, dan staat mijn starter zich te vervelen in de koelkast, maar er zijn ook weken bij waarin ik bijna dagelijks bak. Deze week is zo’n week. Het is zo makkelijk om jezelf te verwennen met echt goed brood en het is zo ongelofelijk om je dan te realiseren hoe slecht het brood bij de Nederlandse bakkers is en je af te vragen hoe dat komt en of dat ooit nog gaat veranderen. Komt er ooit een broodrevolutie waarin mensen het recht op echt brood gaan terug eisen? Naar de bakker gaan en zeggen ‘dit brood wil ik niet ik wil brood zoals brood hoort te zijn; vol van smaak, zwaar van gewicht met mooie gaten in het kruim en met een heel knapperige korst!’ Het brood waarvoor we altijd zo graag op vakantie gaan.
Maar goed, zolang we geen revolutie ontketenen kunnen we gelukkig nog altijd relatief makkelijk zelf goed brood bakken of brood halen bij de natuurwinkel of bij een ambachtelijke bakker in de stad, maar aangezien dit niet voor iedereen is weggelegd hier het volgende recept voor dit vijgen-notenbrood. Heerlijk met harde geitenkaas en een smeerseltje of alleen met licht gezouten boter.

lees de rest van dit bericht »

In juli nam ik vanuit Frankrijk een azijnmoer mee naar huis, ik kon mijn geluk niet op. Trots zette ik de moer in de speciaal hiervoor gekochte vinaigrier in mijn keuken. Iedereen die langskwam moest hem bewonderen en iedere keer tilde ik het deksel van de pot en toonde het glibberige geval. Ik blijk erg hardleers te zijn. In mijn vorige stuk over mijn moer schreef ik namelijk dat je haar met rust moet laten, vooral niet in gaan roeren want dat is niet goed! Maar naast hardleers blijk ik ook nog eens ongeduldig van aard want iedere dag tilde ik het deksel van de pot om te ruiken of het allemaal wel volgens plan ging. In het begin rook ik vooral de wijn, maar na een tijdje zou je volle donkerrode azijn gaan ruiken. Niets van dat alles. Het enige wat ik rook was een verschrikkelijk penetrante velpon-lucht waarvan, voorafgaand aan een hoestui, de tranen in je ogen sprongen. Dat kon niet goed zijn! ‘Hmm geduld hebben’ dacht ik, ‘daar gaat het vast om, geduld hebben’. maar het werd erger en erger. Internet bood geen soelaas. Ergens in 2007 was er iemand met hetzelfde probleem geweest, maar op het betreffende forum had niemand een oplossing.
Het liet me niet meer los. Er volgden wat mailtjes naar Frankrijk, waar de moer van mijn moer woont, maar ook daar begrepen ze het niet, daar deden moeren het goed en leverden de ene na de andere fles prachtige azijn af.
Dit mocht niet mislukken! Ik was van mijn moer gaan houden en nu bleek er iets niet goed met haar te zijn.
lees de rest van dit bericht »

Hoewel ik eigenlijk nooit iets aan valentijnsdag doe en hier in huis verder ook niemand, leek het me toch leuk een recept te plaatsen dat past bij valentijn. Voor diegene die er wel iets aan willen doen en het huis voor hun geliefde met hartjes of bossen rozen versieren, die bubbels koud hebben staan en daar iets heel romantisch bij willen snoepen, had ik bedacht dat meringues het ultieme valentijns gerecht zouden zijn; zoet, schuimig, zacht en plakkerig.
Maar voor je een recept met anderen wilt gaan delen moet het natuurlijk wel kloppen en meringues hebben de naam moeilijk te maken te zijn. Het is typisch zo’n recept dat hoe meer je er over leest of weet, hoe verder de moed je in de schoenen zakt, er zijn zoveel manieren en regeltjes! Voor mijn allereerste cateringopdracht in 1998 maakte ik er een stuk of 200, niet gehinderd door enige kennis! Ik maakte ze gewoon en dat ging goed. Kennelijk had ik er toen genoeg gemaakt voor de daarop volgende 14 jaar want daarna maakte ik ze nooit meer. Tot het me nu ineens een heel romantisch hapje leek.
3 keer maakte ik ze deze week! En het viel inderdaad niet mee, het is niet moeilijk maar je moet wel weten wat je doet. Ik deed het een keer volgens Ottolenghi, toen volgens Nigella en als laatste (en dat had ik natuurlijk gelijk moeten doen) volgens Harold mcGee. Geloof nooit een kookboek, maar geloof de wetenschapper of geloof niemand en ga gewoon experimenteren da’s misschien nog het beste…

lees de rest van dit bericht »

Er zijn van die dagen dat je naar een excuus zoekt om friet te mogen halen, zo iets van: ‘ik ben echt té moe om te koken’ of ‘nou moe, ik ben echt hélemaal vergeten boodschappen te doen!’ Je trekt de koelkast open en constateert opgelucht dat er niks in huis is om een fatsoenlijke maaltijd van te maken. Yes, dat wordt friet! Hoewel, er is nog een restje pasta en eten weggooien is zooo pre-recessie. Er ligt ook nog ergens een restje walnoten en in de koelkast, die daarnet nog zo mooi leeg leek, een bosje bijna verlepte peterselie, en een stukje oude kaas… Hmmm daar valt helaas best een lekkere pasta van te maken!
Ah nee, weer geen friet dus, misschien lukt het volgende week…

lees de rest van dit bericht »

Nog zo’n Dutch classic. Eentje die gelukkig het hele jaar door zonder scrupules gegeten kan worden, hoewel… Het heet niet voor niks boterkoek.
Dit is echt iets wat je je buitenlandse vrienden voorzet als jij ook eens wilt laten zien dat de Nederlandse keuken best oké is en bovendien heus wel bestaat! Want daar zijn Nederlanders toevallig wel groot in, in koeken en koekjes!!
Ik heb een tijdje geleden besloten eens wat meer aandacht te besteden aan Nederlandse lekkernijen toen ik bij buitenlandse vrienden altijd met een geheimzinnige glimlach zoetigheden uit hun land voorgeschoteld kreeg en nee, dat doen ze niet altijd uit heimwee, maar vooral uit trots. Dus vond ik het tijd worden ook vol trots Nederlandse klassiekers te presenteren, ook aan Nederlandse vrienden die steevast blij verrast reageren, waarschijnlijk wel vol heimwee.

Boterkoek naar het recept van mijn oud-tante en oma:

lees de rest van dit bericht »

Het is natuurlijk makkelijker om een zak open te trekken of te wachten tot de sint wat in je schoen doet, maar je kunt natuurlijk ook eens zelf sinterklaaslekkernijen maken. Samen met (je) kinderen want die mogen ook best eens een beetje werken voor al die cadeautjes die ze nu weer wekenlang krijgen. Waarom zouden ze niet zelf hun pepernoten, kruidnootjes en taaitaaipoppen maken? Weten ze meteen hoeveel werk de bak-pieten hebben.
Kruidnootjes maken is een heel leuk werkje om met kinderen aan tafel te doen. In je eentje is het een beetje saai om honderden kleine balletjes te rollen en helemaal als je een piet-precies bent zoals ik en je die balletjes ook nog eens gaat wegen omdat ze allemaal hetzelfde gewicht moeten hebben. Ja, ik was er dus even mee bezig, maar dat hoeft niet. Zeker als je met meer bent kun je een flinke hoeveelheid maken. En hoef je onderstaand recept alleen maar te verdubbelen of te verdriedubbelen enz.

lees de rest van dit bericht »